همانطور که قبلاً قول داده بودیم، با یکی از محققان حوزهی اتاق فرار به نام اسکات نیکلسون مصاحبهای انجام دادهایم. در ابتدای ویدیویی که خواهید دید، اسکات خودش را معرفی میکند. مصاحبهی ما شامل چند موضوع مهم است:
در ابتدا از اسکات دربارهی ارتباط اتاق فرار و آموزش سؤال میپرسیم؛ موضوعی که او بسیار به آن علاقهمند است و مدتهاست روی آن کار میکند.
سپس به مبحث طراحی بازی در فضاهای تاریخی و موزهها میپردازیم.
در ادامه نیز دربارهی ویروس کرونا، که امروزه همگی با آن درگیر هستیم، صحبت کرده و دربارهی اتاق فرارهای آنلاین و امکان آموزشی بودن آنها بحث میکنیم.
در نهایت از اسکات میپرسیم که با توجه به اینکه اکثر اتاقهای فرار در ایران به سمت ترسناک شدن پیش میروند، چه توصیهای برای طراحان ایرانی دارد.
امیدوارم که این ویدیو را با دقت ببینید و از آن لذت ببرید.
سؤال اول:
خب، سؤال اول این است: میشود خودتان را معرفی کنید و دربارهی کارتان توضیح دهید؟ همچنین بفرمایید که چگونه به اتاق فرار علاقهمند شدید و در این زمینه مقاله نوشتید؟ مقالهای که اگر کسی در اینترنت دربارهی اتاق فرار جستجو کند، احتمالاً به آن برخورد خواهد کرد.
پاسخ اول:
حتماً. نام من اسکات نیکلسون است. من استاد دانشگاه ویلفرد لوریه در انتاریوی کانادا هستم و در حوزهی طراحی بازی تدریس میکنم. حدود ۳۰ سال است که در زمینهی طراحی بازی فعالیت دارم و با انواع بازیها سر و کار داشتهام.
اولین بازیای که منتشر کردم، یک بازی نقشآفرینی لایو اکشن بود که اواخر دههی ۱۹۹۰ منتشر شد. من سالها در حوزهی بازیهای لایو اکشن و همچنین بازیهای رومیزی فعالیت کردم. شاید برخی از بینندگان من را از کانال یوتیوبیام بشناسند که در سال ۲۰۰۵ راهاندازی کردم و طی ۵ سال، دربارهی بازیهای رومیزی محتوا تولید کردم.
اولین بار در سنگاپور، سال ۲۰۱۴ با اتاق فرار آشنا شدم. در آنجا مراکز خرید زیادی بودند که در هر کدام اتاقهای فرار وجود داشت؛ چیزی که تا آن موقع ندیده بودم. وقتی اتاق فرار بازی کردم، به خاطر سابقهام در بازیهای لایو اکشن و علاقهای که به این سبک داشتم، بسیار هیجانزده شدم. فهمیدم که اتاق فرار نوعی تجربهی نقشآفرینی است، ولی به شکل تجاری.
بعد از بازگشتم به کانادا در سال ۲۰۱۵، تصمیم گرفتم که به صورت جدیتر در این حوزه تحقیق کنم. وقتی شروع به جستجوی اتاقهای فرار در اینترنت کردم، در آن زمان حدود ۴۰۰ اتاق فرار شناسایی کردم و یک نظرسنجی برای مالکان آنها فرستادم. با اینکه این صنعت بیشتر رازآلود است، پاسخهای بسیار خوبی دریافت کردم. این تحقیق باعث شد گزارش رسمیای منتشر کنم که به طور رایگان در دسترس همه قرار گرفت و پس از آن هم مقالات بیشتری در این زمینه نوشتم.
با ورود افراد بیشتری به این صنعت، من تصمیم گرفتم تمرکزم را بیشتر روی جنبهی آموزشی اتاقهای فرار بگذارم؛ چیزی که برای من همیشه بسیار جذاب بوده است. تابستان گذشته کتابی دربارهی طراحی بازیهای فرار آموزشی نوشتم که در ماه مارس منتشر خواهد شد.
________________________________________
سؤال دوم:
در رابطه با استفادهی آموزشی از اتاقهای فرار که الان در حال تحقیق بر روی آن هستید، میشود بیشتر توضیح دهید؟ آیا این نوع اتاقها برای بازهی سنی خاصی مناسب هستند؟
همچنین، اتاقهای فرار تجاری معمولاً برای بزرگسالان طراحی میشوند، آیا این نوع اتاقهای آموزشی هم برای آنها جذاب خواهد بود؟
پاسخ دوم:
به نظرم استفاده از اتاقهای فرار برای خانوادهها هنوز به اندازهی کافی مورد توجه قرار نگرفته است، ولی پتانسیل بسیار زیادی دارد. در حال حاضر، بیشتر اتاقهای فرار بر روی افراد ۲۵ تا ۴۰ سال تمرکز دارند، ولی من فکر میکنم اتاق فرارهای خانوادگی، میتوانند یک فضای تازه و سودآور باشند.
اتاقهای فرار آموزشی میتوانند علاوه بر بزرگسالان، برای کودکان نیز طراحی شوند. مثلاً در موزهها میتوان اتاقهای فراری ایجاد کرد که از لحاظ یادگیری و تجربهی مشترک، هم برای کودکان و هم بزرگسالان جذاب باشد.
________________________________________
سؤال سوم:
آیا در حال حاضر اتاق فرارهایی که برای خانوادهها طراحی شده باشند، در آمریکای شمالی وجود دارند؟
پاسخ سوم:
بله، چند نمونه وجود دارد. اما به نظرم اتاق فرارهای خانوادگی در آینده بیشتر توسعه خواهند یافت و میتوانند شبیه به سینما باشند، یعنی مجموعههایی که اتاقهای مختلفی با تمهای متنوع برای گروههای سنی متفاوت ارائه میدهند. هر اتاق میتواند سطحی متفاوت از چالشها را برای هر گروه سنی فراهم کند.
________________________________________
سؤال چهارم:
در مورد موزهها، منظورتان این است که یک اتاق فرار در داخل موزه ساخته شود یا یک بازی سبک شکار گنج با المانهای واقعی در موزه اجرا شود؟
پاسخ چهارم:
هر دو مورد ممکن است. ما برای موزهها هم اتاقهای فرار طراحی کردهایم و هم بازیهای تعقیب و گنج. مثلاً اخیراً برای موزهی دایناسورها یک اتاق فرار طراحی کردیم که به صورت خانوادگی است و از عناصر واقعی موزه بهره میبرد. این نوع طراحیها به بازدیدکنندگان کمک میکند تا با موزه و مفاهیم آن بیشتر درگیر شوند.
________________________________________
سؤال پنجم:
در مورد ویروس کرونا و تعطیلی اتاقهای فرار، چه نظری دارید؟ آیا اتاقهای فرار آنلاین میتوانند جایگزین مناسبی باشند و آیا قابلیت آموزشی آنها حفظ میشود؟
پاسخ پنجم:
من چند نمونه از اتاقهای فرار آنلاین را بازی کردهام و فکر میکنم آنها فضای جدیدی برای خلاقیت در این صنعت ایجاد کردهاند. البته برخی از این بازیها بیشتر به سمت یک تجربهی سینمایی حرکت کردهاند تا یک چالش معمایی. اتاق فرارهای آنلاین فرصتی برای ارائهی تجربههای متفاوت از جمله بازدید مجازی از موزهها یا آموزش از راه دور هستند، ولی هنوز چالشهایی برای پیادهسازی کامل آنها وجود دارد.
________________________________________
سؤال ششم:
در ایران، اکثر اتاقهای فرار جدید به سمت اتاقهای ترسناک گرایش پیدا کردهاند. آیا این روند در کشورهای دیگر هم مشاهده میشود؟ و شما چه توصیهای برای طراحان اتاقهای فرار در ایران دارید؟
پاسخ ششم:
بله، این اتفاق در برخی از کشورها مانند روسیه و کشورهای اروپای شرقی هم رخ داده است. اما به نظرم اتاقهای فرار باید مانند سینما دستهبندی شوند؛ یعنی اتاقهایی با ژانرهای مختلف برای سلیقههای متفاوت. اتاقهای ترسناک میتوانند بخشی از این ژانرها باشند، اما باید به سایر ژانرها هم توجه شود، تا مخاطبان بیشتری جذب شوند، به خصوص افراد بالای ۴۰ سال که شاید علاقهای به تجربههای ترسناک نداشته باشند و به دنبال چالشهای فکری و معمایی باشند.
________________________________________
سؤال هفتم:
در نهایت، آیا نکتهی خاصی برای طراحان اتاقهای فرار در ایران دارید؟
پاسخ هفتم:
پیشنهاد من این است که به همکاری با سازمانهای فرهنگی و موزهها فکر کنید. این همکاریها میتواند علاوه بر جذب مخاطبان جدید، منابع مالی بیشتری را نیز فراهم کند. همچنین طراحی اتاقهایی که برای خانوادهها مناسب باشند، میتواند به ایجاد تجربههای مشترک خانوادگی و همکاری بین نسلها کمک کند، که از نظر من ارزش بسیار بالایی دارد.
________________________________________
جمعبندی:
ممنون از شما اسکات نیکلسون عزیز برای زمانی که به ما اختصاص دادید. امیدواریم روزی به ایران بیایید و یکی از اتاقهای فرار ما را تجربه کنید.